vrijdag 1 mei 2009
maandag 27 april 2009
Hondschoote
Paar jaar geleden waren we al eens te gast in Hondschoten.
Voor de officiele oprichting van Zennekant.
Toen ter gelegenheid van de aardappelfeesten. stelden we samen met hun tentoon in het stad huis.
Nu als een van de vele standhouders van hun kantbeurs.
Voor de officiele oprichting van Zennekant.
Toen ter gelegenheid van de aardappelfeesten. stelden we samen met hun tentoon in het stad huis.
Nu als een van de vele standhouders van hun kantbeurs.
dinsdag 14 april 2009
zondag 12 april 2009
Kantlijnen: Kant-Act
Als afsluiter van onze brugse dag namen we nog een topper mee.
Wij met ons allen richting Design winkel Callebert.
Hier was een tentoonstelling van de groep Kant-Act.
En voor mij de topper van de dag.
Hier allemaal mooie moderne kanten in kant uitgevoerd.
denk dat iedereen hier zijn ogen heeft uitgekeken.
Nadien is het genoeg geweest.
beter kon het trouwens toch niet meer worden.
Wie nog een uurtje wil gaan shoppen kon dit doen.
Maar de rest van ons liet onze voetjes eventjes rusten terwijl we iets aten of dronken, een nababbeltje op zijn belgisch.
Op de trein gaat de catalogus nog eens over en weer, om te tonen wat we niet hebben kunnen gaan zien.
Maar iedereen is blij over zijn dagje kantlijnen.
Wij met ons allen richting Design winkel Callebert.
Hier was een tentoonstelling van de groep Kant-Act.
En voor mij de topper van de dag.
Hier allemaal mooie moderne kanten in kant uitgevoerd.
denk dat iedereen hier zijn ogen heeft uitgekeken.
Nadien is het genoeg geweest.
beter kon het trouwens toch niet meer worden.
Wie nog een uurtje wil gaan shoppen kon dit doen.
Maar de rest van ons liet onze voetjes eventjes rusten terwijl we iets aten of dronken, een nababbeltje op zijn belgisch.
Op de trein gaat de catalogus nog eens over en weer, om te tonen wat we niet hebben kunnen gaan zien.
Maar iedereen is blij over zijn dagje kantlijnen.
donderdag 12 maart 2009
dinsdag 10 maart 2009
Kantlijnen: Deel 3
Ah, er is te veel tijd tussen. Dus begin ik Maar deel 3 te typen.
Wil nou juist dat ik zat te typen over klassieke doekjes. om de volgende zaal van de tentoonstelling bij de enige zaal met klassieke kantwerken te komen.
Verder worden we langs de miniatuur stoelen te worden geleid.
Op het einde staan nog de kantige grafstenen.
Deze boeien me totaal niet. Deze zware stenen kunnen voor mij niet het transparante en fijne van kant weergeven.
Wil nou juist dat ik zat te typen over klassieke doekjes. om de volgende zaal van de tentoonstelling bij de enige zaal met klassieke kantwerken te komen.
Verder worden we langs de miniatuur stoelen te worden geleid.
Op het einde staan nog de kantige grafstenen.
Deze boeien me totaal niet. Deze zware stenen kunnen voor mij niet het transparante en fijne van kant weergeven.
donderdag 26 februari 2009
Kantlijnen: Deel 2
Ik zou me moeten schamen.
Zo lang durven wachten om mijn vervolg te schrijven.
Maar hier is het vervolg. Waar zaten we?
Oh ja de namiddag van 18 januari.
Op uitstap in Brugge.
De voormiddag was voor mama en mij een beetje voorgekauwde koek.
Niet dat die 2 lokacties van kantlijnen niet de moeite waren om 2 keer te zien.
Ze zijn voor ons nog steeds de te bezoeken locaties.
We volgen de cursus moderne kant aan het kantcentrum en Martine Bruggeman had ons cursus groepje al eens mee genomen naar deze 2 locaties.
En ik mag wel zeggen "gelukkig", want eerst zouden we deze hebben overgeslagen wegens te ver uit het centrum.
De namiddag was wel uitgepland op papier en stadsplan. Maar niets daadwerkelijk gezien op voorhand.
Dit zorgt wel voor een beetje spanning, zoekwerk en gezonde curiositeit.
Onze eerste namiddag bezoek was aan het
Onmiddellijk aan de ingang stonden de reuze cantcus ( kantencactus ) en de kanthond ons op te wachten.
Het spijtige bijhorende verhaal van de kanthond volg nog eens later.
Eventjes naar de klassieke kanten gaan kijken in de permanente tentoonstelling.
Boven gaven de kantsilhouetten een spookige gevoel.
Je kan zeggen wat hebben 5 kunstig geplaatste stoelen te maken met kantklossen.
Voor mij was dit toch nog een topper. Het schaduwspel van deze gaf een pracht van een motief, welke in een kantwerk door velen worden geapprecieerd.
Maar opdat het nu niet geklost is zien sommige misschien niet de link.
Ik weet dat ik in de club iedere keer dat ik reclame heb gemaakt om mee te komen ik iedereen steeds opnieuw heb gewaarschuwd, "verwacht geen kanten doekjes".
Ik heb dit meer als een enkele keren herhaalt.
Zo lang durven wachten om mijn vervolg te schrijven.
Maar hier is het vervolg. Waar zaten we?
Oh ja de namiddag van 18 januari.
Op uitstap in Brugge.
De voormiddag was voor mama en mij een beetje voorgekauwde koek.
Niet dat die 2 lokacties van kantlijnen niet de moeite waren om 2 keer te zien.
Ze zijn voor ons nog steeds de te bezoeken locaties.
We volgen de cursus moderne kant aan het kantcentrum en Martine Bruggeman had ons cursus groepje al eens mee genomen naar deze 2 locaties.
En ik mag wel zeggen "gelukkig", want eerst zouden we deze hebben overgeslagen wegens te ver uit het centrum.
De namiddag was wel uitgepland op papier en stadsplan. Maar niets daadwerkelijk gezien op voorhand.
Dit zorgt wel voor een beetje spanning, zoekwerk en gezonde curiositeit.
Onze eerste namiddag bezoek was aan het
Onmiddellijk aan de ingang stonden de reuze cantcus ( kantencactus ) en de kanthond ons op te wachten.
Het spijtige bijhorende verhaal van de kanthond volg nog eens later.
Eventjes naar de klassieke kanten gaan kijken in de permanente tentoonstelling.
Boven gaven de kantsilhouetten een spookige gevoel.
Je kan zeggen wat hebben 5 kunstig geplaatste stoelen te maken met kantklossen.
Voor mij was dit toch nog een topper. Het schaduwspel van deze gaf een pracht van een motief, welke in een kantwerk door velen worden geapprecieerd.
Maar opdat het nu niet geklost is zien sommige misschien niet de link.
Ik weet dat ik in de club iedere keer dat ik reclame heb gemaakt om mee te komen ik iedereen steeds opnieuw heb gewaarschuwd, "verwacht geen kanten doekjes".
Ik heb dit meer als een enkele keren herhaalt.
maandag 19 januari 2009
Kantlijnen: Deel 1
Gisteren op ons eerste groep uitstapje geweest.
Brugge gaf ons met kantlijnen een goed excuus om eens iedereen van de club de kant te geven om eens in groep, een aantal van deze tentoonstellingen te bezoeken.
We zijn er onmiddellijk goed ingevlogen, een uitstapje van over de 12 uur.
De eerste afspraak was op 7u15 in het station van Halle.
Iedereen zeer op tijd dat we al om 7u18 de trein op konden.
Kunnen, maak daar maar willen van. Een iets veel te dronken man kwam ons nogmaals vragen om een bijdrage voor zijn Nieuwjaars feest.
Als je elke dag de trein neemt ben je wel vertragingen gewoon. En hoop je op beterschap in het weekend. Slechts 1 trein met vertraging, spijtig genoeg was het de trein naar Oostende.
De rest van ons gezelschap vervoegd ons als we de vertraging langzaam zien slinken van 19 tot 11 minuten. De trein heeft geen last van snelheid en werkt zijn vertraging volledig weg. Het regent in Brugge maar tegen we aan de Kathelijne poort van de bus stappen zijn de laatste druppels van de dag aan het vallen.
We stappen naar de "How to plant a fence" de kantmetalen afsluiting rond de St. Jans-huismolen. Vorige keer slechts van ver gezien nu toch desondanks een slechte enkel naar boven gegaan. Zo een hek zie ik me nog best in de tuin plaatsen.
De vraag van op de top van de heuvel is waar nu naar toe, gelukkig kan ik naar beneden wijzen en zeggen het huisje op de hoek van de straat daar gaan we naar toe.
Het geboorte huis van Gezelle, is het tijdelijke thuis van een mooie collectie moderne kantachtige creaties. De kleine donkere ruimtes, geven een praktische achtergrond voor verschillende kunstwerken waar licht een grote rol speelt.
We hebben iedereen gewaarschuwd, verwacht vandaag niet veel kant. maar kijk er naar als kunst en design voorwerpen die werken op de principes van kant. Voor mezelf zijn dat vooral transparantie en sierlijke lijnen.
Je mag mensen waarschuwen maar daarmee zien ze het niet het zelfde als jezelf.
Smaken verschillen nu eenmaal per persoon.
Dus bleef toch ergens in mijn achterhoofd dat iedereen dit rampzalig ging vinden.
Maar deze reactie blijft toch uit. Krijg zelfs al ben blij dat ik mee ben na dit eerste bezoek. een deeltje van mijn angst valt er van af.
Met ons 13 gaan we verder naar de Zwarte kat. Voor mensen van Halle en omstreken niet onze zwarte kat maar het volksmuseum "De Zwarte Kat" van Brugge.
Ons aantal bracht ons toch geen ongeluk zelfs niet toen we oog in oog stonden met de zwarte thuiskat van het museum.
Hier vooral kunst werken die rond transparantie werken.
Ik voel mijn onrust van me afvallen als ik enkele hoor "whouw" zeggen als ze het einde van de wenteltrap bereiken en hun hoofd de richting van de tentoonstelling op draaien.
De angst is weg, ze hebben het begrepen.
De kanten schoppen en kruiwagen vallen onmiddellijk in het oog maar ook de andere tentoongestelde objecten blijven een wouw effect geven.
Het enige object waar ik het moeilijk mee heb is de groene ijskar wagen misschien is deze voor dit gedeelte van de tentoonstelling te massief.
Ons voormiddag programma zit er op en met groot geluk vinden we uit de 't Apostolientje open is op zondag. We geven ze toch iedereen eventjes de kans om eventjes binnen te gaan.
We wandelen verder tot aan het gerechtshof waar we ontdekken juist de bus te hebben gemist naar het centrum.
Vervolg van verslag komt er nog aan. :-) natuurlijk met een paar foto's
Brugge gaf ons met kantlijnen een goed excuus om eens iedereen van de club de kant te geven om eens in groep, een aantal van deze tentoonstellingen te bezoeken.
We zijn er onmiddellijk goed ingevlogen, een uitstapje van over de 12 uur.
De eerste afspraak was op 7u15 in het station van Halle.
Iedereen zeer op tijd dat we al om 7u18 de trein op konden.
Kunnen, maak daar maar willen van. Een iets veel te dronken man kwam ons nogmaals vragen om een bijdrage voor zijn Nieuwjaars feest.
Als je elke dag de trein neemt ben je wel vertragingen gewoon. En hoop je op beterschap in het weekend. Slechts 1 trein met vertraging, spijtig genoeg was het de trein naar Oostende.
De rest van ons gezelschap vervoegd ons als we de vertraging langzaam zien slinken van 19 tot 11 minuten. De trein heeft geen last van snelheid en werkt zijn vertraging volledig weg. Het regent in Brugge maar tegen we aan de Kathelijne poort van de bus stappen zijn de laatste druppels van de dag aan het vallen.
We stappen naar de "How to plant a fence" de kantmetalen afsluiting rond de St. Jans-huismolen. Vorige keer slechts van ver gezien nu toch desondanks een slechte enkel naar boven gegaan. Zo een hek zie ik me nog best in de tuin plaatsen.
De vraag van op de top van de heuvel is waar nu naar toe, gelukkig kan ik naar beneden wijzen en zeggen het huisje op de hoek van de straat daar gaan we naar toe.
Het geboorte huis van Gezelle, is het tijdelijke thuis van een mooie collectie moderne kantachtige creaties. De kleine donkere ruimtes, geven een praktische achtergrond voor verschillende kunstwerken waar licht een grote rol speelt.
We hebben iedereen gewaarschuwd, verwacht vandaag niet veel kant. maar kijk er naar als kunst en design voorwerpen die werken op de principes van kant. Voor mezelf zijn dat vooral transparantie en sierlijke lijnen.
Je mag mensen waarschuwen maar daarmee zien ze het niet het zelfde als jezelf.
Smaken verschillen nu eenmaal per persoon.
Dus bleef toch ergens in mijn achterhoofd dat iedereen dit rampzalig ging vinden.
Maar deze reactie blijft toch uit. Krijg zelfs al ben blij dat ik mee ben na dit eerste bezoek. een deeltje van mijn angst valt er van af.
Met ons 13 gaan we verder naar de Zwarte kat. Voor mensen van Halle en omstreken niet onze zwarte kat maar het volksmuseum "De Zwarte Kat" van Brugge.
Ons aantal bracht ons toch geen ongeluk zelfs niet toen we oog in oog stonden met de zwarte thuiskat van het museum.
Hier vooral kunst werken die rond transparantie werken.
Ik voel mijn onrust van me afvallen als ik enkele hoor "whouw" zeggen als ze het einde van de wenteltrap bereiken en hun hoofd de richting van de tentoonstelling op draaien.
De angst is weg, ze hebben het begrepen.
De kanten schoppen en kruiwagen vallen onmiddellijk in het oog maar ook de andere tentoongestelde objecten blijven een wouw effect geven.
Het enige object waar ik het moeilijk mee heb is de groene ijskar wagen misschien is deze voor dit gedeelte van de tentoonstelling te massief.
Ons voormiddag programma zit er op en met groot geluk vinden we uit de 't Apostolientje open is op zondag. We geven ze toch iedereen eventjes de kans om eventjes binnen te gaan.
We wandelen verder tot aan het gerechtshof waar we ontdekken juist de bus te hebben gemist naar het centrum.
Vervolg van verslag komt er nog aan. :-) natuurlijk met een paar foto's
donderdag 1 januari 2009
maandag 8 december 2008
Het seizoen is voorbij!
Het seizoen is voorbij.
Gisteren was het om 18u30 eventjes Oef.
Het is gedaan voor dit jaar.
We sloten op de parking van 't sint anna in aalst ons tentoonstellings-seizoen af.
De verslagen van onze 2 laatste tentoonstellingen komen er nog aan, geen paniek.
Zoals je al hebt gemerkt is het eventjes kalmer op de blog.
De winterdagen en sinussen hebben in mijn inspiratie gesneden.
Maar ik plan me snel weer aan het typen te zetten.
Hou hem dus nog maar wat in het oog deze blog.
En de curieuze neuzen er staat alweer meer als genoeg op de planning van 2009.
Gisteren was het om 18u30 eventjes Oef.
Het is gedaan voor dit jaar.
We sloten op de parking van 't sint anna in aalst ons tentoonstellings-seizoen af.
De verslagen van onze 2 laatste tentoonstellingen komen er nog aan, geen paniek.
Zoals je al hebt gemerkt is het eventjes kalmer op de blog.
De winterdagen en sinussen hebben in mijn inspiratie gesneden.
Maar ik plan me snel weer aan het typen te zetten.
Hou hem dus nog maar wat in het oog deze blog.
En de curieuze neuzen er staat alweer meer als genoeg op de planning van 2009.
Abonneren op:
Posts (Atom)